Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb. Hoogste tijd om weer eens wat woordjes op het digitale papier te zetten.
Ik begin gelijk maar met mijn hoogtepunt van de afgelopen periode. Op 22 december 2011 zijn Loes en ik getrouwd. Dit is voor ons een dag om nooit te vergeten, mede door hetgeen wat ik nu met u ga delen.

Het begint nu echt een beetje te spannend worden, nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover.
Dit is ook echt te merken in mijn omgeving. Iedereen heeft wel een idee wie het zou kunnen worden. De een is nog meer overtuigd dan de ander.  Nu de tijd begint te dringen worden de vragen ook wat gerichter. “Jij bent het, hé?” “Ik weet het zeker!” “Jij wordt het!” Dit zijn altijd lastige momenten. Ik probeer er altijd maar weer een draai aan te geven.  

Mijn kostuum is bijna compleet. Er ontbreekt nog een onderdeel. Aangezien het best een cruciaal onderdeel is, brengt dat toch wel wat spanning teweeg. Gelukkig heb ik iemand, met dezelfde maat, bereid gevonden dit onderdeel aan mij uit te lenen voor de openingsavond.

Wim Hofs en ik mochten vorige week met de voorzitter mee op excursie, en soort stage!  Onze chauffeur (de voorzitter zelf) vertelde hoe de dag eruit zou zien en waar we naar toe zouden gaan.  Eenmaal in de auto vertrokken we in de richting van de snelweg, richting Düsseldorf. Om het geheel nog spannender te maken werd er geen tomtom aan de ruit bevestigd (deze lag in het dashboardkastje). Een half uurtje later werd mijn vermoeden bevestigd, we gingen een hele andere kant op! Ja, de organisatie van de excursie liet niets aan het toeval over. Ook aan de inwendige mens was gedacht en zo kregen we onderweg ook nog een lekker kopje koffie uit een thermoskan!  Weer werd ik op het verkeerde been gezet, de route werd namelijk weer aangepast. Ik snapte er niets meer van en liet het allemaal maar over mij heen komen. Al met al was het een hele gezellige excursiedag met een dagvullend programma!

Nog een paar nachtjes en dan is het eindelijk zover, dan hoeven we niet meer te liegen. Dan kan ik eindelijk zeggen: “Ja, ik ben het nieuwe raadslid!!!”

Geachte Prins van Huissen,

Ik heb uw stuk met veel aandacht gelezen.  Als u dacht de enige te zijn geweest die door de voorzitter is gebeld, dan heeft u het mis. Zoals bij u wilde hij ook met mij een afspraak maken.  Mijn partner en ik maakte het huis aan kant en bakte zelfs een appeltaart. Door de tijdsdruk kon ik niet zo snel mijn witte majo vinden. Ik was namelijk wel zeker van de reden van zijn bezoek. Wij kregen te horen dat Wim zelf verhinderd was en de delegatie die Wim gestuurd had liet niet te wensen over. In eerst instantie waren wij teleurgesteld door de afzegging van Wim. Bij het opengaan van de deur zagen wij de "hoekstenen van de Kraonige" staan. Toen we eenmaal door de koffie en taart geworsteld waren, kwam het hoge woord eruit. Helaas kan en wil  ik niet reproduceren wat die avond allemaal besproken is, u zult dat als geen ander begrijpen. Een ding kan ik u al wel vertellen, het was nog lang onrustig bij ons thuis.

Niet veel later ging ik samen met mijn partner op kleding jacht. Een aanslag op de portefeuille en dan moet het seizoen nog beginnen. Ondanks de vele restricties viel het niet mee om te slagen. Ook hier bleek dat wit niet altijd wit is, rood niet altijd rood en zwart niet altijd………

Beste Prins ik voel met u mee, uiteindelijk zitten we in hetzelfde schuitje. Mocht u net als ik behoefte hebben om met een lotgenot te keuvelen, schroomt u dan niet en neem rustig contact met mij op.